Wij komen niet om te genezen, niet om antwoorden te geven.
Wij brengen geen antwoorden mee, alleen onze aandacht.
Wij hoeven de dood niet te verdrijven. Wij hoeven het verdriet niet op te lossen.
Wij hoeven alleen aanwezig te zijn.
Met een open hart.
Met een luisterend oor.
Een hand die rust.
Een stem die zwijgt.
Een hart dat waakt.
Wij nemen de nacht niet weg, maar delen haar.
Wij kunnen het sterven niet dragen voor een ander, maar wij kunnen wel naast iemand lopen totdat de weg overgaat in stilte.
In de stilte gebeurt soms meer dan woorden ooit kunnen zeggen.
Soms is liefde niets anders dan blijven. Blijven tot het weer licht wordt.
En soms is dat het grootste geschenk dat een mens een ander kan geven.
